Discipline is een monster…

Het jaagt je op in je nachtmerries, verstopt zich onder je bed en schijt op je als het hem uitkomt. Wanneer je verwoed probeert je discipline te vangen, rent het van je weg om een week later achter je op te duiken en in je kont te bijten. Ha Ha… got you.. and it’s gone.

Discipline is de vijand van eenieder die zich verschuilt achter excuses en de verantwoordelijkheid voor al wat hem overkomt bij iedereen behalve zichzelf legt. Het is de muur tussen wie je bent en wie je wil zijn voor iedereen die doelbewust naar obstakels zoekt, om noodzakelijke veranderingen te ontwijken of er met een grote boog omheen te lopen.

Je doelen nastreven met een gebrek aan discipline is net als het stuur uit een formule 1 wagen halen en verwachten dat die de finish haalt zonder te crashen, terwijl het circuit vol venijnige bochten zit: een onrealistische en betekenisloze hoop op iets wat never nooit gaat gebeuren.

Discipline maakt het verschil tussen opgeven bij de eerste tegenslag en nog steeds rechtop staan ondanks honderden tegenslagen. Het verschil tussen de schuld geven aan je menstruatieperiode voor een enorme vreetbui of eindelijk eens zelf de verantwoordelijkheid nemen over je gedrag. Het verschil tussen de persoon die om 5 uur zijn wekker zet om naar de sportschool te gaan en degene die nooit tijd heeft om te sporten.

Iedereen heeft een monster onder zijn bed en iedereen heeft de keuze om dat monster aan z’n achterpoten onder zijn bed vandaan te trekken of zich te verstoppen uit angst voor zijn gebrul. Het is een kwestie van moed verzamelen en dat monster tot een illusie terugdringen.

Met zeggen dat het je ontbreekt aan de discipline zeg je feitelijk dat je nog niet de motivatie of drive hebt gevonden om er echt voor te gaan, ook al gaat dat met vallen en opstaan.

Discipline is een monster. Ga jij voor temmen, of rennen?